Esango al diguzue nola sortu zen erakundea eta zein ibilbide izan duen urte hauetan zehar?
AMIARTE ikus-arteetako diziplina anitzeko zentroa da, zaurgarritasun-egoeran dauden kolektiboei zuzendua. Arteak bizitza duina berreskuratzeko eta gizartean berriro lekua hartzeko tresna bihurtzen den espazio gisa sortu zen. Hasieratik, muralismoa —barneko zein kanpoko hormetan— izan da bere adierazpide nagusietako bat, nire eskutik, Bego Intxaustegik kontatzen duen bezala.
Proiektuaren jatorria sakon pertsonala eta bakartia izan zen. Ibilbide akademiko eta kirol arrakastatsua garatzen ari nintzela, kirol-istripu larri bat izan nuen, eta fisikoki mugatuta geratu nintzen. Horri minbiziaren diagnostikoa gehitu zitzaion; zorionez, aurrera egitea lortu nuen. Bizi-prozesu hartan, artea babesleku eta salbazio bihurtu zitzaidan. Eta funtsezko zerbait ulertu nuen: niri arteak bizitza itzuli bazidan, bazterketa sozialean zeudenentzat ere zubi izan zitekeen. Hala ere, gizarte-arloan prestatu nintzen, lana zorrotz eta arduraz egiteko.
Azpiegiturarik, egiturarik eta baliabiderik gabe, ekimen xume baina indartsu batekin hasi zen dena: “Igandero plaza batean margotzen da”. Etxerik eta aukerarik gabeko pertsonak elkartzen hasi ziren, muralak sortzeko eta auzoko espazio degradatuak eraldatzeko. Ia keinu intimo gisa hasi zena hazten joan zen, eta tokiko administrazioaren arreta piztu zuen, parte-hartzaileetako batek lortutako aitortza artistikoaren ondoren bereziki.
Babes instituzional horri esker, lehen zentroa eskuratu zen, Bilboko bihotzean. Han, pintura eta sorkuntza artistikoko tailerrak antolatzeaz gain, oinarrizko eta ezinbesteko zerbait eskaini ahal izan zen: jateko eta lo egiteko tokia. Horrela, artea berreraikuntza pertsonalerako ate bihurtu zen.
Denborarekin, AMIARTEk bere jarduera sendotu eta presentzia zabaldu du; Gordoniz kalean zentro berri bat ireki du eta esku-hartze ildoak dibertsifikatu ditu.
Gaur egun, zeiuntzuk dira garatzen ari zareten proiektuak? Ezagutza eta ikaskuntzak
Gaur egun, AMIARTEk lan-ildo desberdinak garatzen ditu bere zentroetatik, prestakuntza artistikoa, gizarte-laguntza eta komunitate-sorkuntza uztartuz.
Alde batetik, bazterketa-egoeran dauden pertsonei zuzendutako tailerrek eta sormen-prozesuek jarraitzen dute, artea aktibazio pertsonal eta profesionalerako tresna gisa erabiliz. Bestetik, Bilboko Udalak berak bultzatutako proiektuak gauzatzen ari dira; erakundeak konfiantza osoa du AMIARTErengan, hiriko espazio esanguratsuetan muralak, esku-hartze artistikoak eta ekimen kulturalak egiteko.
Ekintza hauek ez dute soilik hiri-ingurunea edertzen; askotan gizarteak ikusezin bihurtu dituen pertsonen talentua agerian uzten dute.
Hala ere, lan guztia baliabide mugatuekin sostengatzen da. Eguneroko erronka handiena benetako inklusio-prozesuak laguntzea da, tresna nagusia artea denean; izan ere, arlo horrek ez du beti gizarteratze bide tradizionalagoek jasotzen duten aitortza bera.
Etorkizunari begira, zein dira epe laburr-ertainean (5 urte) identifikatzen dituzuen erronka nagusiak?
Erronka nagusia proiektuaren jasangarritasuna da, bai maila ekonomikoan bai antolaketa-mailan. AMIARTE ekimen sendoa da, komunitatearen garapenean eta bazterketa-egoeran dauden pertsonen berraktibazioan eragin frogatua duena. Baina etorkizuna sendotzeko, bere egitura indartu behar du.
Belaunaldi-erreleboak eta taldea sendotzeak kezka argia sortzen dute. Gaur egun, giza taldea ilusioz eta konpromisoz beteta dago, baina tamaina eta eragin horretako proiektu batek eskatzen duen esperientzia eta ibilbidea oraindik sendotze-bidean daude.
Ildo horretan, lehentasunezko helburuetako bat erreferentziazko figura bat txertatzea da, ibilbide eta esperientzia zabalekoa, lidergo estrategikoa eman dezakeena eta Bego Intxaustegik etengabe lehen lerro operatiboan egon beharrik ez izatea ahalbidetuko duena.
Erronka ez da soilik eraikitakoa mantentzea, baizik eta proiektua hasieratik bultzatu zuten pertsonetatik harago iraunaraztea.
Zer ematen dizue Gizardatz -ko kide izateak?
Gizardatzen parte hartzeak, batez ere, laguntza eta bidelaguntasuna ekarri ditu. Bakardadetik sortu zen proiektu batean, eta maila operatibo zein logistikoan etapa konplexuak igaro ondoren, beste gizarte-erakunde batzuen babespean sentitzea funtsezkoa izan da.
Gizardatzek sarea, sostengua, kontrastea eta entzuteko prestutasuna eskaintzen ditu. Baliabide mugatuekin eta ardura handiekin proiektu sozial bat gidatzeak dakarren gogortasunari oreka egiten dio. Antzeko erronkak bizi dituzten erakundeekin espazioa partekatzeak ikasteko, sendotzeko eta bidean bakarrik ez sentitzeko aukera ematen du.
